Ortak Duygular - British Council Koleksiyonu Sergisi

Birleşik Krallık ve Türkiye arasındaki yaratıcı ilişkileri mümkün kılmak ve güçlendirmek her zaman Türkiye'deki sanat programlamamızın merkezinde oldu. Bu misyon elbette sadece Türkiye için değil, British Council’ın dünyada faaliyette bulunduğu yüzü aşkın ülkede de geçerli.  

Elliott Burns sergi kataloğunda koleksiyonu ‘sıvı bir koleksiyon’ olarak tanımlıyor. Görsel Sanatlar ve Koleksiyon Direktörümüz Emma Dexter ise koleksiyon için ‘Tüm dünyanın ödünç alması için hazır halde bekleyen bir ödünç eser kütüphanesi’ diyor. İki benzetme de bana göre son derece yerinde. Ortak Duygular, kurum tarafından empoze edilmiş bir gezici sergi değil; koleksiyondaki 9.000’e yakın işi inceleyen serginin küratörü Ulya Soley’nin, özenle seçerek üç odakta kurguladığı, son derece öznel bir seçki. Ulya Soley; Özeni Korumak, Tanıdık Yüzler ve Hayali Gelecek olarak isimlendirdiği bu üç bölümde, 29 farklı sanatçıyla bize adeta gizli bir rota çiziyor. İşler, bu bölümleme sayesinde kendi aralarında da ilişkiye girerek izleyiciyi bu yeni rotada toplu bir anlamla buluşturuyor.  

Günümüzde uluslararası ilişkiler bu kadar hassas bir gerginliğe ulaşmış, sınırlar ötesi iş birliklerine ayrılan kamu bütçeleri ekonomik kısıtlamalarla daraltılmışken, tam da yaşadığımız bu post-gerçeklik döneminde, Birleşik Krallık coğrafyasında üretimlerini ve yaşamlarını sürdürmüş; yaşları, ırkları, cinsel yönelimleri ve sanat pratikleriyle birbirinden oldukça farklı 29 isim bizimle. Bunlar öyle isimler ki, Birleşik Krallık kültür ve sanatını temsil ediyorlar. Sanat tarihindeki yerleriyle çok yakından tanıdığımız Lucian Freud ve Tracey Emin gibi isimlerin yanı sıra, hiç bilmediğimiz ve koleksiyon sayesinde keşfettiğimiz Madame Yevonde gibi sanatçıları da görme imkânı buluyoruz. Bana göre en özel olan durum ise koleksiyon parçalarının tamamının sanatçıların erken dönem işlerinden oluşması. Kısaca, bu işleri dünyanın başka rotalarında görmeniz mümkün değil. Ne mutlu ki British Council gibi kurumları var eden sanat profesyonelleri bulunuyor; iki jenerasyon öncesine kadar uzanan bu birikim, kurum dışı alan uzmanlarının da katkısıyla böyle bir ortak değere dönüşebilmiş. Bizler de bugün, Ulya Soley’nin bir araya getirdiği bu işlerin duygularına ortak olabiliyoruz.  

Bence bu buluşma, koleksiyonun depolardaki durağanlığının ötesine geçerek sınırlar ötesinde hayat bulduğunun en güçlü göstergesi. Koleksiyondaki işler yalnızca farklı bir ülkede sergilenirken değil, farklı sergilerde yan yana geldiklerinde de yeni anlamlar kazanıyor. ‘Duvarları Olmayan Müze’, aslen sınır tanımayan bir koleksiyon.